در تاریخ همیشه مردانی وجود داشتند که با وجود این که مقام و منزلتشان بسیار بلند و رفیع بوده امٌا همواره در طول تاریخ از آنها یاد نشده و یا حداقل کمتر یاد شده!یکی از این مردانی که با وجود این که جایگاهی بسیار رفیع در دنیا دارد اما همواره(لا اقلب برای ما)گمنام بوده است کسی نیست جز یکی دیگر از فرزندان آذربایجان یعنی شیخ صفی الدین اورموی.
عبدالمومن بن یوسف بن فاخر صفی الدین اورموی معروف به شیخ صفی الدین اورموی دانشمند،موسیقیدان و خوشنویس برجسته،در سال 613 هجری قمری در ارومیه(آذربایجان)متولد شد و در کودکی به بغداد رفت.
در بغداد او در دربار خلیفه کار می کرد و در همان جا نواختن عود را فرا گرفت و در این حرفه قابلیت وی بیش از خط (خوشنویسی)بود.
وی اولین بار اصوات موسیقی را از حالت سماعی به صورت مکتوب در آورده است.
آنچه نام صفی الدین را برای همیشه در تاریخ موسیقی زنده نگاه می دارد دو اثر گرانقدر وی به نام "رساله شرفیه"و"الادوار" است.
البته کتاب الادوار او اخیراً به زبان ترکی هم چاپ شده است!
اثر دیگری به نام "فی العلوم العروض و القوافی البدیع"داشته که خوشبختانه مانند دو اثر او در موسیقی مصون از حوادث مانده است.
کتابهای صفی الدین اورموی برای کسانی که بعد از او در موسیقی کار کرده اند حکم ماخذ و مرجع را داشته است.
صفی الدین هنگامی که در اصفهان بوده است یک نوع عود به نام"نزهت" و نوعی سنتور به نام"مغنی"نیز ساخته است .
از شاگردان او نیز می توان به سهروردی اشاره کرد که چند سال در خدمت او شاگردی کرده است.
گفته اند"شیخ صفی الدین اورموی" با نواختن عود در "کاظیم داشی" اورمیه هلاکوخان را به آرامش و خونسردی فرا خوانده است.
شیخ صفی الدین اورموی پس از 80 سال زندگی پر بار در گذشت اما هنوز اطلاع دقیقی از محل دفن او وجود ندارد اما در بعضی منابع آمده است که وی در گورستان سرخاب تبریز به خاک شپرده شده است.
اما در اینجا سوالی که وجود دارد این است که چرا باید فردی به این شایستگی و بزرگی که از افتخارات نه تناه آذربایجان و شرق بلکه افتخاری است برای جهان اینچنین از افکار ملت آذربایجان بیگانه باشد؟
عبدالمومن بن یوسف بن فاخر صفی الدین اورموی معروف به شیخ صفی الدین اورموی دانشمند،موسیقیدان و خوشنویس برجسته،در سال 613 هجری قمری در ارومیه(آذربایجان)متولد شد و در کودکی به بغداد رفت.
در بغداد او در دربار خلیفه کار می کرد و در همان جا نواختن عود را فرا گرفت و در این حرفه قابلیت وی بیش از خط (خوشنویسی)بود.
وی اولین بار اصوات موسیقی را از حالت سماعی به صورت مکتوب در آورده است.
آنچه نام صفی الدین را برای همیشه در تاریخ موسیقی زنده نگاه می دارد دو اثر گرانقدر وی به نام "رساله شرفیه"و"الادوار" است.
البته کتاب الادوار او اخیراً به زبان ترکی هم چاپ شده است!
اثر دیگری به نام "فی العلوم العروض و القوافی البدیع"داشته که خوشبختانه مانند دو اثر او در موسیقی مصون از حوادث مانده است.
کتابهای صفی الدین اورموی برای کسانی که بعد از او در موسیقی کار کرده اند حکم ماخذ و مرجع را داشته است.
صفی الدین هنگامی که در اصفهان بوده است یک نوع عود به نام"نزهت" و نوعی سنتور به نام"مغنی"نیز ساخته است .
از شاگردان او نیز می توان به سهروردی اشاره کرد که چند سال در خدمت او شاگردی کرده است.
گفته اند"شیخ صفی الدین اورموی" با نواختن عود در "کاظیم داشی" اورمیه هلاکوخان را به آرامش و خونسردی فرا خوانده است.
شیخ صفی الدین اورموی پس از 80 سال زندگی پر بار در گذشت اما هنوز اطلاع دقیقی از محل دفن او وجود ندارد اما در بعضی منابع آمده است که وی در گورستان سرخاب تبریز به خاک شپرده شده است.
اما در اینجا سوالی که وجود دارد این است که چرا باید فردی به این شایستگی و بزرگی که از افتخارات نه تناه آذربایجان و شرق بلکه افتخاری است برای جهان اینچنین از افکار ملت آذربایجان بیگانه باشد؟
